Historia

1966

28ba3505057c6af529175e0f06807a19

New Orleans Saints powstali 1 listopada 1966 roku, jednak próby sprowadzenia profesjonalnego zespołu do miasta sięgały początków lat ’60. Bardzo ważną postacią w procesie sprowadzenia futbolu do Nowego Orleanu był biznesmen David Dixon. Dixon był absolwentem nowoorleańskiego uniwersytetu Tulane. W 1962 roku stworzył New Orleans Professional Football Club Inc., w celu lobbowania na rzecz utworzenia w mieście zespołu NFL bądź AFL. W 1962 roku Dixon zakupił za cenę 236 tysięcy dolarów Oakland Raiders, z intencją przeniesienia zespołu do Luizjany. Plan się jednak nie powiódł, na skutek działań burmistrza Oakland. Następnym krokiem Dixona było namówienie AFL, by liga zorganizowała mecz gwiazd w 1965 roku w Nowym Orleanie. Plan się wstępnie udał, jednak AFL przeniosła mecz do Houston, po tym, jak czarnoskórzy zawodnicy doświadczyli rasistowskich zachowań w dzielnicy French Quarter. Po dwukrotnym niepowodzeniu, Dixon jeszcze w 1965 roku zaproponował stworzenie własnej ligi, nazwanej USFL, która dla odmiany miała odbywać się w okresie wiosennym, nie jesiennym. Liga ostatecznie nie została utworzona, a kluczowe dla sprawy Dixona okazały się wydarzenia z 1966. W czerwcu 1966 doszło do połączenia lig NFL i AFL, po uprzednim debatowaniu w kongresie nad tymże połączeniem (nad prawem zwalniającym ligę z sankcji antymonopolowych). Bardzo ważni w procesie zaakceptowania prawa przez Kongres byli politycy z Luizjany: senator Russell E. Long oraz kongresmen Hale Boggs. W zamian za ich pomoc, komisarz ligi – Pete Rozelle zagwarantował stworzenie zespołu Nowym Orleanie. W mniej niż miesiąc po podpisaniu prawa przez prezydenta Lyndona B. Johnsona, Rozelle ogłosił utworzenie zespołu. Ogłosił to właśnie 1 listopada, w hotelu Pontchartrain. Tydzień później David Dixon przekonał gubernatora Luizjany – Johna McKeithena do poparcia dofinansowania budowy nowego, zadaszonego stadionu. 15 grudnia większościowym udziałowcem zespołu oraz jego prezydentem został nazwany narciarz John W. Mecom Jr., zaś David Dixon również został udziałowcem. 27 grudnia został przedstawiony pierwszy trener zespołu – Tom Fears.

1967

9dda1c3bd6acaf9d9dd0bf50b8aa251e

9 stycznia zespół został nazwany Saints, z powodu narodzin w dniu wszystkich świętych oraz utworu „When the Saints Go Marching In” (znanego również jako „The Saints”) autorstwa Louisa Armstronga, silnie związanego z miastem. Logiem zespołu zostało fleur-de-lis, kolejny symbol miasta, a barwami zostały czerń oraz złoto. Pierwszym stadionem zespołu został Tulane Stadium. 27 stycznia Saints zatrudnili pierwszego zawodnika – kopacza Paige’a Cothrena. 9 lutego został przeprowadzony expansion draft, w którym zespół wybrał 42 zawodników. Saints wybrali w nim biegacza Paula Hornunga, przyszłego członka Galerii Sław, który jednak doznał kontuzji szyi w preseason i zakończył karierę zanim zdążył zadebiutować. W jego miejsce zatrudniono Jima Taylora, kolegę Hornunga z Green Bay Packers oraz byłego biegacza z Uniwersytetu Stanowego w Luizjanie. 14 i 15 marca odbył się NFL Draft, w którym Saints wybrali 36 zawodników. Mieli oni pierwszy wybór, który jednak oddali do Baltimore Colts za rozgrywającego Gary’ego Cuozzo. 1 lipca rozpoczął się pierwszy obóz treningowy zespołu, a 20 lipca Bert Rose został mianowany pierwszym generalnym menedżerem zespołu.

Roster

temp_MH44077--nfl_mezz_1280_1024

2 sierpnia, w Anaheim, Saints rozegrali pierwsze spotkanie w historii. W ramach preseason przegrali 7-16 z Los Angeles Rams. 12 sierpnia w Shreveport pokonali 23-14 St. Louis Cardinals, notując pierwszą wygraną w preseason. 9 września w Nowym Orleanie pokonali 27-14 Atlanta Falcons, notując pierwszą wygraną w Nowym Orleanie. Preseason zakończyli z bilansem 5-1. 17 września ruszył sezon regularny, który otworzyli spotkaniem z Los Angeles Rams. Pierwsze oficjalne punkty w historii Saints zdobył debiutant John Gilliam, wracając otwierający spotkanie wykop na przyłożenie. Rams wygrali to spotkanie 27-14, na oczach 80,879 fanów zgromadzonych na trybunach Tulane Stadium. Na pierwszą wygraną w przyszło czekać do 5 listopada, kiedy to po siedmiu porażkach z rzędu, prowadzeni przez Walta Robertsa Saints pokonali Philadelphia Eagles 31-24. Sezon zakończyli 17 grudnia, wygraną z Washington Redskins, kończąc sezon z bilansem 3-11.

1968

1968PACKERS-Saints11-17-LargeProgram

Roster

Saints po poprzednim sezonie otrzymali siódmy wybór draftu, który został użyty na defensywnego liniowego Kevina Hardy’ego z uniwersytetu Notre Dame. Dwa miesiące później, 29 marca, Victor E. Schwenk został mianowany nowym generalnym menedżerem zespołu. Kadra trenerska zespołu nie uległa zmianie, a roster wzmocniony poprzez draft, mimo przejścia na emeryturę Jima Taylora, zaledwie pięć dni przed pierwszym spotkaniem.

Saints rozpoczęli sezon wygrywając trzy spotkania, oraz przegrywając tyle samo. Niestety przegrali 6 z następnych siedmiu spotkań, a jedyne w którym nie polegli było remisem 20-20 w Detroit. Sezon zakończyli 15 grudnia, na oczach 66,131 fanów po raz drugi w sezonie pokonując Pittsburgh Steelers. Ostateczny bilans brzmiał 4-9-1, a Saints drugi rok z rzędu zajęli trzecie miejsce w swojej dywizji.

1969

1969_Saints-CowboysKilmer

Roster

Sezon, tak jak poprzedni, rozpoczął się od draftu pod koniec stycznia. Saints posiadali siedemnasty wybór, który użyli na ofensywnego liniowego Johna Shinnersa z Xavier. W sztabie trenerskim doszło do dużej zmiany, gdyż nowym koordynatorem ofensywy został Don Heinrich, sprowadzony z Pittsburgh Steelers. 6 sierpnia zespół zatrudnił kopacza pierwszego roku – Toma Dempseya. Dempsey 5 października trafił field goala z 55 jardów, co było rekordem zespołu, a wówczas bylo to o zaledwie jard krócej, od rekordu ligi. Saints jednak przegrali pierwszych sześć spotkań, sezon kończąc z bilansem 5-9 i raz kolejny zajmując trzecie miejsce w dywizji. Problemem była defensywa, która oddawała 7,8 jarda na próbę podania, co jeszcze w 2012 roku było jednym. trzech najgorszych wyników w historii.

1970

dempseykick

Roster

Na początku 1970 doszło do ostatecznego połączenia lig NFL i AFL, które stały się jedną ligą. Oznaczało to zmianę podziału dywizji. Saints trafili do dywizji zachodniej, w konferencji NFC, a ich rywalami w niej zostali Los Angeles Rams, San Francisco 49ers oraz Atlanta Falcons. Pierwszorundowym wyborem Saints został skrzydłowy Ken Burrough. 8 sierpnia, trener Tom Fears został włączony do galerii sław. Saints zaczęli jednak sezon z bilansem 1-5-1, a po porażce 1 listopada z Rams, Tom Fears został zwolniony. W jego miejsce trenerem został nazwany J.D. Roberts. Roberts wygrał w debiucie 19-17 z Detroit Lions, a w tym spotkaniu Tom Dempsey ustanowił nowy rekord NFL, trafiając field goal z 63 jardów. Rekord ten został wyrównany dopiero w 1998, a pobity w 2013 (w 2011 Sebastian Janikowski również go wyrównał). Była to jednak jedyna wygrana Robertsa, a zespół skończył sezon z bilansem 2-11-1, otrzymując drugi pick w nadchodzącym drafcie.

1971

2d0bd774-f682-44ff-817b-45a98f8b139d_lg

Roster

Miejscem Super Bowl VI został wybrany Tulane Stadium. Jednak Saints mieli inne priorytety. Ich drugi wybór draftu został spożytkowany na rozgrywającego Archie Manninga. Zespół również otrzymał nowych koordynatorów ofensywy i defensywy, odpowiednio Kena Shippa oraz Jima Championa. 11 sierpnia ruszyła budowa nowego stadionu Saints. 19 września ruszył sezon regularny, a Manning poprowadził Saints do zwycięstwa z Los Angeles Rams, zdobywając przyłożenie w ostatniej akcji meczu. 17 października Manning i Saints pokonali Dallas Cowboys, którzy w styczniu powrócili do Nowego Orleanu i sięgnęli po tytuł mistrzowski. 10 grudnia z obowiązków generalnego menedżera zwolniony został Vic Schrenk, a 9 dni później Saints zakończyli swój sezon. Bilans wyniósł 4-8-2.

1972

1972-new-orleans-saints_pg_600

Roster

Było to spokojne offseason dla Saints. Obowiązki Schwenka przejął Richard F. Gordon. Stabilizacja jednak nie polepszyła zespołu, który rozpoczął sezon od bilansu 0-5, w tym przegrywając u siebie 2-37 z 49ers. Zespół za to zadebiutował na łamach Monday Night Football w ABC podczas drugiego tygodnia. Sezon jednak zakończyli z bilansem 2-11-1.

1973

1973-New-Orleans-Saints-Elois-Grooms-Elex-Price

Roster

Saints rozpoczęli rok 1973 od oddania drugiego numeru w drafcie do Baltimore, w zamian za defensywnego liniowego Billy’ego Newsome’a. Nowym trenerem Saints został John North, po tym, jak Roberts został zwolniony w trakcie preseason, również większość sztabu została wymieniona. Jednak sezon rozpoczął się ogromnym falstartem, od porażki 7-62 z Falcons w Nowym Orleanie, i to mimo faktu, iż po pierwszej kwarcie było 0-0. W drugim spotkaniu było niewiele lepiej, gdyż zespół poległ 3-40 w Dallas. 21 października Saints polegli w San Francisco 0-40. Po meczu z 49ers rozegrali jednak dwa świetnie spotkania, wygrywając z Washington Redskins 19-3 oraz z Buffalo Bills 13-0, po raz pierwszy w historii nie pozwalając rywalom na zdobycie jakichkolwiek punktów. To drugie spotkanie jest o tyle wyjątkowe, iż był to najgorszy występ w tym sezonie OJa Simpsona, który został MVP ligi oraz rekordzistą NFL, przekraczając barierę 2000 jardów. Pod sam koniec sezonu Saints udało się również zemścić na 49ers, pokonując ich w Nowym Orleanie. Ostateczny bilans wyniósł 5-9, wyrównując najlepszy w historii zespołu. Saints stale zawodziła ofensywa, która tylko dwukrotnie zdobyła 20 lub więcej punktów.

1974

tulane16_top

Roster

Po obiecującym poprzednim sezonie nie przeprowadzono większych zmian. Defensywa została wzmocniona poprzez wybranie linebackera Ricka Middletona. Jednak cały sezon był niemal bliźniaczy do poprzedniego. Raz jeszcze Saints mieli problemy z atakiem, a w meczu z Los Angeles nie zdobyli żadnych punktów. Ich pierwsza wygrana przyszła 29 października, kiedy w Nowym Orleanie pokonali 14-13 Falcons. Po tym meczu nastała pora na trzy wyjazdy z rzędu, z których zwycięski okazał się tylko ten ostatni – w Atlancie. 10 listopada Saints po raz drugi w sezonie nie zdobyli żadnych punktów, tym razem u siebie z Miami. 8 grudnia rozegrali ostatnie spotkanie w murach Tulane Stadium, pokonując 14-0 St. Louis Cardinals.

1975

gidome05

Roster

Saints rozpoczynają sezon od wybrania skrzydłowego Larry’ego Burtona w drafcie. W tym samym drafcie Billy Newsome został wymieniony do New York Jets, w zamian za wybór w pierwszej rundzie, wykorzystany na ofensywnego liniowego – Kurta Schumachera. Co warto dodać, wybór z 9 rundy draftu, biegacz z Iowa State – Mike Strachan, również znalazł się w kadrze zespołu. 3 sierpnia został otwarty nowy stadion Saints – Superdome. 9 sierpnia odbyło się pierwsze spotkanie na nowym stadionie, a w ramach preseason Saints przegrali na oczach 72,434 fanów z Houston Oilers 7-13. Sezon regularny rozpoczął się 21 września, od porażki w Waszyngtonie 3-41. Tydzień później Saints zawitali do Louisiana Superdome, jednak polegli 0-21 z Cincinnati Bengals. 27 października, Ernie Hefferle zastąpił na stanowisku trenera Johna Northa. North został zwolniony po porażce 14-38 w Los Angeles, która zrzuciła Saints do bilansu 1-5. Hefferle wygrał w debiucie 23-7 z Atlanta Falcons, lecz przegrał wszystkie pozostałe spotkania. Koniec końców: bilans 2-12, wraz z San Diego Chargers b

1976

040816_muncie_article_2

Pierwszy sezon w Superdome był fiaskiem. 2-12, dwóch trenerów. Pierwszym ważnym momentem roku ’76 było zatrudnienie Hanka Strama, jako piątego trenera w historii zespołu. Stram wcześniej odnosił sukcesy jako trener Kansas City Chiefs. Wraz z nim wymieniony został sztab trenerski. Zaledwie tydzień później w Superdome odbyło się Pro Bowl – futbolowy mecz gwiazd. Dwa miesiące, 30 marca, później Saints stracili trzech zawodników z powodu expansion draftu. Trzy dni później miejsce miał kolejny ruch kadrowy zespołu – Rick Middleton został oddany do San Diego Chargers w zamian za rozgrywającego Bobby’ego Douglasa i wybór w trzeciej rundzie draftu. 8 kwietnia odbył się draft, a pierwszym wyborem zespołu został biegacz Chuck Muncie z Californii. To nie był również koniec zmian w osobistości zespołu – w nadchodzącym sezonie zadebiutowały czarne spodnie. Sezon jednak zaczął się falstartem, od dwóch porażek. Pierwsza wygrana przyszła 26 września, w Kansas. Dwa tygodnie później Saints wygrali 30-0 z Atlanta Falcons, po pięciu spotkaniach dzierżąc bilans 2-3. Niestety przegrali cztery następne spotkania, z czego trzy z nich różnicą zaledwie jednego przełożenia. Ostatnie pięć spotkań, tak jak pierwszych pięć zakończyło się bilansem 2-3. Koniec końców, nieznczna poprawa i bilans 4-10.

1977

hank_stram_saints_sideline

Trener Stram pozostał na drugi sezon. Z siódmym numerem draftu ściągnięty został defensywny liniowy z Maryland – Joe Campbell. Sezon jednak raz jeszcze zaczął się od falstartu i bilansu 0-2. Były to bardzo bliskie porażki, ale wciąż porażki. Tak jak w poprzednim sezonie, pierwsza wygrana przyszła podczas week 3. Jednak przez cały sezon, na każde zwycięstwo przypadało kilka porażek. Najboleśniesza miała miejsce 11 grudnia, we własnej hali, przeciwko Tampa Bay Buccaneers. Była to pierwsza wygrana w historii Bukanierów. Sam Hank Stram nazwał tę porażkę najgorszym doświadczeniem w swojej trenerskiej karierze. Sezon zakończył się bilansem 3-11, ale miał parę pozytywów. Chuck Muncie ze swoimi 811 jardami w tym sezonie ustanowił nowy rekord pośród biegaczy Saints, a TE Henry Childs z 9 przyłożeniami również ustanowił rekord.

1978

061116_manning_archie_article

Po dwóch latach i zaledwie siedmiu wygranych Hank Stram został zwolniony. Tydzień później ogłoszone zostało nazwisko nowego trenera – został nim Dick Nolan, trener linebackerów oraz wcześniej wieloletni trener San Francisco 49ers. W drafcie trzeci numer został spożytkowany na skrzydłowego Wesa Chandlera. Podczas preseason Saints wzięli udział w pierwszym w historii meczu w Mexico City, pokonując Philadelphia Eagles. Sezon regularny zaczął się dobrze, od wygranej 31-24 w Superdome z Minnesota Vikings. Po wrześniu bilans brzmiał 2-2. Drugą wygraną był wyjazdowy mecz w Cincinnati i wygrana 20-18 z tamtejszymi Bengals. Początek października był falstartem, z dwoma porażkami z rzędu. Saints odpowiedzieli na nie jednak trzema wygranymi z rzędu, dzięki czemu po dwóch miesiącach bilans był dodatni. Momentum jednak uległo drastycznej zmianie w listopadzie, w którym zespół przegrał wszystkie cztery mecze. Zwycięski grudzień wywindował zespół do bilansu 7-9, ówcześnie będącego najlepszym bilansem w historii. Było to możliwe m.in. dzięki jednemu z najlepszym sezonów w karierze Archie Manninga, który został nazwany zawodnikiem roku konferencji NFC.

1979

Russell-Erxleben.jpg

Po sukcesie w minionym sezonie Saints nie dokonywali większych zmian. W majowym drafcie sensacyjnie sięgnęli po puntera Russella Erxlebena. Erxleben był fantastyczny w college’u, ale punterzy nigdy nie byli przeznaczeni do najwyższych wyborów. Saints sięgnęli po niego, licząc, iż zajmie on się obowiązkami zarówno kopacza, jak i puntera. Wybór ten był również o tyle kontrowersyjny, iż obaj dotychczasowi kopacze Saints byli naprawdę solidni (w tym punter Ryszard Szaro, Polak). Erxleben do dzisiaj ma notkę jednego z najgorszych, jeśli nie najgorszego wyboru w historii Saints. Niemniej, na początku sezonu były duże oczekiwania wobec niego. Saints jednak przegrali pierwsze trzy spotkania, a to pierwsze, przeciwko arcywrogom – Atlanta Falcons przegrali na oczach 70,940 fanów w Superdome. Przegrali przez Erxlebena. Przy stanie 34-34, w środku dogrywki, piłka po snapie przeleciała obok głowy Erxlebena, zatrzymując się na linii jednego jarda. Ten podniósł piłkę i próbując ratować akcję, rzucił piłkę. Została ona jednak przechwycona przez Jamesa Mayberry’ego na 6 jardzie, a ten spokojnym krokiem zdobył przyłożenie na zwycięstwo. W swoim drugim spotkaniu Erxleben doznał kontuzji i więcej już nie wystąpił w tym sezonie. Od week 4 Saints jednak wygrali 5 z 6 spotkań, ogólnie wygrywając 7 z następnych 10. Ich nadzieje na pierwsze playoffy w historii legły w gruzach podczas przedostatniego tygodnia sezonu regularnego, kiedy we własnej hali przegrali 35-0 z San Diego Chargers. Tydzień wcześniej również polegli w Superdome, w spotkaniu z Oakland Raiders. Mimo prowadzenia 35-14, przegrali 35-42. W spotkaniu tym Chuck Muncie jako pierwszy zawodnik w historii Saints przekroczył próg tysiąca jardów dołem. Sezon zakończyli zwycięstwem w Los Angeles 29-14. Po sezonie Archie Manning został wybrany do swojego drugiego i ostatniego Pro Bowl. Razem. nim wybrany został Chuck Muncie, który wybiegał 1,198 jardów i został MVP styczniowego Pro Bowl. Razem z nimi na Hawaje polecieli także S Tommy Myers, Wes Chandler oraz Henry Childs.

1980

1980-press-photo-new-orleans-saints--saints-fans-or-aints-fans-ceebff31cf24adca

Mimo dobrego kierunku w jakim poruszał się zespół, nowy GM Saints – Steve Rosenbloom, postanowił go zmienić. Zaczął od wybrania w drafcie ofensywnego liniowego z Colorado – Steve’a Brocka. W drugiej rundzie wybrali defensive backa Dave’a Waymera, późniejszego Pro Bowlera oraz wieloletniego zawodnika Saints. Sezon rozpoczął się 7 września w Superdome, przeciwko San Francisco 49ers, którzy wygrali łącznie 4 spotkania w trakcie dwóch poprzednich sezonów. Rozpoczął się porażką, po tym, jak Russell Erxleben chybił field goala na remis. To były tylko złe złego początki. Saints przegrali następnych trzynaście spotkań. W międzyczasie, 7 października, Chuck Muncie został oddany do San Diego Chargers w zamian za pick w przyszłorocznym drafcie. Po porażce 7-27 z Los Angeles Rams, trener Nolan został zwolniony, a zastąpił go Dick Stanfel. Po tym spotkaniu fani zespołu zaczęli przychodzić na spotkanie w papierowych torbach na głowie. To właśnie wtedy zespół otrzymał niesławny przydomek „The Aints”. Niestety seria porażek trwała dalej, osiągając kulminację podczas week 14, gdy mimo prowadzenia 35-7 z 49ers, przegrali z nimi po dogrywce. Był to wtedy największy comeback w historii, a do dziś jest to największy comeback sezonu regularnego. Tą porażką Saints wyrównali rekord porażek z rzędu i zapowiadało się, iż jako pierwszy zespół w historii osiągną bilans 0-16. 14 grudnia Saints dokonali jednak cudu. W Nowym Jorku pokonali Jets, w wietrze o średniej prędkości 74 kilometrów na godzinę, ostatnią kwartę wygrywając 14-7, a całe spotkanie 21-20. W ostatnim spotkaniu sezonu raz jeszcze polegli, wygrywając ostatecznie zaledwie jedno spotkanie.

1981

george-rogers1

20 stycznia Steve Rosenbloom zrezygnował z posady. 2 dni później O.A. „Burn” Phillips został nazwany nowym trenerem zespołu. Saints mieli pierwszy wybór draftu, który spożytkowali na biegacza z South Caroliny – George’a Rogersa, ówczesnego laureata trofeum Heismana. W drugiej rundzie Saints wygrali Rickey Jacksona, linebackera z uniwersytetu Pittsburgh. W trzeciej rundzie wybrali tight enda Hoby’ego Brennera z USC. Cała trójka w barwach Saints została pro bowlerami. W dziesiątej rundzie wybrali z kolei innego biegacza – Hokie Gajana, który miał naprawdę dobrą karierę w Saints, a po jej zakończeniu wiele lat spędził jako komentator spotkań zespołu. Ogólnie aż trzynastu zawodników tej klasy znalazło się w rosterze, w porównaniu do zaledwie trzech z zeszłego roku. Zaczęło się jednak od falstartu i 0-27 w Atlancie. Zespół dalej grał słabo, ale przynajmniej wygrywał. Pierwszą wygraną odniósł już w drugim tygodniu rozgrywek. Ostatecznie wygrali cztery spotkania, w tym pokonali Cincinnati Bengals, którzy dotarli aż do Super Bowl. George Rogers wybiegał jednak 1,674 jardy, co do dziś pozostaje rekordem zespołu, a wtedy było najlepszym wynikiem sezonu oraz rekordem pośród debiutantów. Został też jedynym Pro Bowlerem zespołu.

1982

gettyimages-11258501-e1436490753378

W połowie lutego Burn Phillips zostaje mianowany GMem zespołu, dzieląc z tym od tego momentu funkcje trenera. W kwietniowym drafcie pierwszym wyborem został skrzydłowy Lindsay Scott. Ogólnie wszystkich dziesięciu zawodników znalazło się w rosterze, w tym zastępca Russella Erxlebena i późniejszy członek galerii sław – kopacz Morten Andersen. W drugiej rundzie Saints wybrali również ofensywnego liniowego Brada Edelmana, późniejszego startera na wiele lat. 25 sierpnia z Saints kontrakt podpisał legendarny rozgrywający Ken Stabler. Poskutkowało to tym, iż Archie Manning został wymieniony za ofensywnego liniowego Leona Graya do Houston Oilers, poprzedniego zespołu Stablera. Sezon rozpoczął się 12 września od porażki 7-21 z St. Louis Cardinals, ale tydzień później Saints pokonali Chicago Bears 10-0. Dzień później (tj. 20 września), zawodnicy ogłosili strajk, przez który siedem kolejnych spotkań zostało odwołane. Skończył się on dwa miesiące później, a Saints w Superdome pokonali 27-17 Kansas City Chiefs. Tydzień później pokonali San Francisco 49ers. Jednak tyle było dobrego, gdyż przegrali cztery następne spotkania. Za to w meczu z Dallas Cowboys George Rogers ustanowił rekord zespołu jardów dołem w jednym spotkaniu, wybiegając ich 166. Sezon zakończył się 2 stycznia, wygraną 35-7 w Nowym Orleanie z Atlantą. Saints zakończyli sezon bilansem 4-5 i nie dostali się do playoffów. Ten sam bilans mieli Detroit Lions, ale zagmatwany system tiebreakerów dał playoffy właśnie Lwom.

1983

fa_206_lansfordkick970

W porównaniu do poprzedniego sezonu nic nie zmieniano. Saints w drafcie wybrali 5 zawodników, a czterech znalazło się w rosterze. Sezon zaczął się 4 września, z St.Louis Cardinals. Na oczach 60,430 fanów George Rogers jako pierwszy zawodnik w historii Saints przekroczył 200 jardów dołem, bijąc swój rekord z poprzedniego sezonu. Rogers zdobył ich 206 na 24 próbach, a Saints wygrali 38-17. Dwa tygodnie później wygrali z Chicago Bears po pierwszej w historii zespołu dogrywce na zasadach nagłej śmierci. Po pierwszym miesiącu gry Saints mieli bilans 2-2, a ich obie porażki przyszły łączną różnicą czterech punktów. Cały sezon był ciągłą wymianą zwycięstw i porażek. Nie było większej serii zwycięstw niż dwa z rzędu, tak jak nie było większej serii porażek niż dwie z rzędu. Losy sezonu ważyły się od meczu z Los Angeles Rams w Superdome. Saints przed meczem mieli bilans 8-7, a zwycięstwo nie tylko dawało im pierwszy w historii bilans na plusie, ale także pierwsze w historii playoffy. Na sześć sekund przed końcem Saints prowadzili 24-23, ale kopacz Rams, Mike Lansford trafił field goal na zwycięstwo. Saints przegrali ten mecz na własne życzenie, bo poza tym field goalem, ofensywa Rams nie zdobyła żadnych punktów, wszystko zawdzięczając defensywie i formacjom specjalnym. Ostatecznie to Rams zawitali do playoffów, a Saints wyrównali najlepszy wynik w historii zespołu. Na pocieszenie, Saints byli najlepszą defensywą konferencji NFC oraz najlepszą defensywą górą w całej lidze.

1984

100916_campbell_earl_article

18 lutego Saints w zamian za swój pierwszorundowy wybór pozyskali rozgrywającego Richarda Todda z New York Jets. Sześciu z dziesięciu wybranych w drafcie zawodników znalazło się w rosterze, w tym czwartorundowy wybór – wieloletni center zespołu Joel Hilgenberg oraz punter Brian Hansen. Hansen zastąpił Russella Erxlebena w ostatniej pracy jaka mu została – puntach. Todd pokonał Kena Stablera w walce o pozycję rozgrywającego, powodując jego odejście na emeryturę, 22 października, dzień po porażce z Dallas Cowboys. Trzy tygodnie wcześniej Saints pozyskali biegacza Earla Campbella z Houston Oilers w zamian za pick z pierwszej rundy draftu. 19 listopada Saints odnieśli swoją pierwszą wygraną w historii podczas krajowego primetime. Spotkanie to było trzecią wygraną w ciągu czterech tygodni po serii trzech porażek z rzędu. Dzięki niej Saints mieli bilans 6-6, jednak szanse na PO były iluzoryczne, wobec świetnej gry 49ers i Rams. Zespół sobie nie pomógł, bo wygrał zaledwie ostatnie spotkanie, trzy wcześniejsze przegrywając. 26 listopada, tydzień po wygranej ze Steelers, John W. Mecom ogłosił, iż sprzedaje zespół, za nienegocjowalną cenę 75 milionów dolarów.

1985

-3fc5184a7cb3136c

Za poprzedni sezon Saints mieli trzech Pro Bowlerów – Rickey Jacksona, Briana Hansena oraz Bruce’a Clarka. Najważniejszym wydarzeniem off-season były negocjacje Johna W. Mecoma. Mecom negocjował z A.N. Pritzkerem z Chicago, a w Nowym Orleanie panował strach, iż jeśli nie znajdzie się nabywca, to zostanie przeniesiony do Jacksonville, jak groził Mecom. Negocjacje jednak upadły, a głównym faworytem do przejęcia zespołu został Tom Benson, nowoorleańczyk. Benson, tak jak i Pritzker byli wspierani przez gubernator Luizjany – Edwina W. Edwardsa, ale legislatura odmówiła pożyczki dla Pritzkera, przez co nie był w stanie spełnić żądań Mecoma. 12 marca Benson i Mecom doszli do porozumienia. 26 kwietnia Saints oddali George’a Rogersa, wraz z kilkoma niskimi wyborami, do Washington Redskins, w zamian za ich pierwszorundowy wybór. Cztery dni później wybrali linebackera Alvina Toilesa. W siódmej rundzie wybrali skrzydłowego Erica Martina, późniejszego Pro Bowlera oraz zawodnika, który całą karierę spędził w barwach Saints. 31 maja Tom Benson oficjalnie został nowym właścicielem zespołu, za cenę 70 milionów i 204 tysięcy dolarów. Trener Phillips złożył po tym rezygnację, która została jednak odrzucona przez Bensona. Sezon okazał się być czterema runami. Rozpoczął się od dwóch porażek. Pierwsza była bardzo bolesna, 27-47 z Chiefs w Superdome. W pamięć zapadł moment, kiedy sfrustrowana fanka wylała piwo na głowę trenera Philipsa. Po porażce w Denver, Saints wygrali trzy następne spotkania. Następna była jednak seria sześciu porażek. Saints przełamali ją 24 listopada wygraną z Minnesota Vikings, ale dzień poniżej Burn Phillips złożył ostateczną dymisję. Rolę trenera do końca sezonu przejął jego syn oraz koordynator defensywy – Wade Philips. W spotkaniu z Vikings podstawowym rozgrywającym został Bobby Hebert, miejscowy, który przybył przed sezonem z ligi USFL. Miał on przydomek „Cajun Cannon” i to on podał na zwycięstwo z Vikings. Swój drugi mecz również wygrał. Następne trzy spotkania jednak Saints przegrali. Ostateczny bilans wyniósł 5-11, a zespół raz jeszcze nie osiągnął playoffów.

 COMING SOON…