Nawet bez Rodgersa, wyjazdy na Lambeau zawsze są ciężkie. Nie inaczej było tym razem, gdyż w Green Bay Saints zostali poddani ciężkiej próbie w pierwszej połowie spotkania, którą ostatecznie udało im się zdać. Dzięki temu Saints wygrali czwarte spotkanie z rzędu i samodzielnie znajdują się na czele dywizji.
Pierwszy raz od 2013 bilans Saints jest dodatni. Tak jest, pierwszy raz od ostatniego sezonu w którym załapali się do playoffów, Saints są powyżej 0.500. A to wszystko osiągnęli po jednym z najbardziej szalonych spotkań tego sezonu, a nawet ba, ostatnich lat.
Wygrana to wygrana – taka sentencja z pewnością rozbrzmiewa teraz w Nowym Orleanie. Po naprawdę ciężkim dla oka widowisku Saints jednak wyrównali swój bilans, pokazując w końcu, że i oni potrafią również „brzydko” wygrywać.
Cóż to był za występ Saints! Wchodząc w to spotkanie wielu fanów postawiło już postawić krzyżyk na zespole, zwłaszcza wobec utraty Marshona Lattimore’a. Logika jednak dawała rozsądne szanse Saints, a przynajmniej ich obronie, podejmującej słaby atak Panthers.
Kurz już opadł, a kolejna porażka za nami. Kilka dni spędzone na analizie tego co zagrało, a co nie, ujawniły jedno – jest źle. Trudno, aby było dobrze, kiedy Saints w pierwszej kwarcie oddają trzy przyłożenia i przegrywają mecz, zanim on na dobre się rozkręci. Dość powiedzieć, że w tym meczu Tom Brady rzucił po raz pierwszy w karierze trzy przyłożenia w trakcie jednej kwarty. W drugiej kwarcie Saints jeszcze się zerwali i zbliżyli na jedno przyłożenie, ale TD run Mike’a Gillislee na cztery minuty przed końcem połowy ostatecznie pogrzebał marzenia Saints.
A miało być tak pięknie… Vikings jednak boleśnie przypomnieli fanom Saints, jak niewiele znaczy preseason. Obrona wyglądała słabo przez większość spotkania, a ofensywa nie potrafiła już wrócić przeciwko potężnej obronie Wikingów.